خطاب به دولت

آمدی و به لطف آمدنت پول یارانه را کرم کردند

      سهم بنزین و نفت و کالا را از کپن ها و کارت کم کردند

مثل یک ابر انتهای بهار برکت بود هر چه باریدی

       گوسفندان ذوق کرده ده همه از اشتیاق رم کردند

عده ای هم که دیر می فهمند یا که اصلا نفهم و گیج و خلند

    هر کجا که نشسته می گویند که به مردم بسی ستم کردند

من نگویم که خوب یا بد چیست یا که دولت در این میان تنهاس

            آن نمایندگان در مجلس،مجلسی های محترم کدند

طرح یارانه ها چه خوب و چه بد ،حال تصویب گشته و اجرا

          مثل وقتی که ایل می کوچید چای در آفتابه دم کردند

مرا از شوق خواندن سیر کردی

اذان را غرق در تاخیر کردی

تمام جمعه ها چشمش به راه است

ببین مولا خدا را پیر کردی

تولدم مبارك  انشا الله چشم حسود كور ۱۲۰۰ سال عمر كنم

هدیه تولدم از طرف یاغی تولد مبارک

آنجا که      درخت  درخت

امتداد نگاهم را پرسه می زدی

پارک

مردی بود آواره و سر در گریبان

که دلتنگی اش را   باد

   هدیه می برد

به سرزمین امپراتورهای از یاد رفته عصر روز هفتم

ـو خدا زمین را در هفت روز آفریدـ

عزیزم

آوارگی را

تنها    ذهن کشتی های توفان زده      معنا می کند

در ذهن کلاغ ترس را حک بکنید

 هی مزرعه را پر از مترسک بکنید

با این همه جمعه ای که موعود نشد

  باید که به وعده خدا شک بکنید

انتظار

هزارو سیصد و هشتاد سال در ابهام  

  شبیه زوزه باد شمال در ابهام

تمام قصه فریب و بدون پایان است 

 و حال رستم وسهراب و زال در ابهام

(خیال کن که چه تنهاست ماهی...) حالا 

  سکوت و خلوت وعشق و خیال در ابهام

هبوط سرد تو بی رنگ و بی جواب و خموش 

 سه نقطه ها و علامت سوال در ابهام

شروع فصل پریدن تنیده ام در خویش  

  هجوم خستگی و فکر بال در ابهام

و شرح درد مرا این غزل نمی فهمد   

 هنوز منتظر و شرح حال در ابهام

انتظار     

 زمستان بودم و بر شانه هایم نعشی از ماتم        

غروب جمعه آبان  من و دلواپسی  با هم

صدای زوزه رعد و هجوم درد و دلتنگی          

 طنین خستگی باریده روی  بیت ها نم نم

 و  بی تو استکان ها  از مه ای مرموز لبریزند    

 ..به یادت لحظه ها را در سکانسی سرد نوشیدم

 سکوتی مثل سایه پرسه زد در خاطر گلدان           

  بدون دستهایت اشتیاق باغچه مبهم

******** 

تمام جمعه ها را در نخی سیگار پیچاندم    

 حضور حضرت والا مقام سبز آتش کم  

            خطوط هندسی رنج

                     ممتد می کشند

                               این غزل-کوچه را

                                                         به پای درد های عزیز

                  و در این   تاریکنای سرد

               شمع نیم سوخته ای  -من- 

که خلوتش را                      - آهنگی نا تمام-

                                                                     پروانه می شود

می سوزم

 در عصری

که نمرودهای بی عقیده

خوابم را پریشان کرده اند

منی                        -که سالها پیش-

به خواب درختان خشکیده  بخشیدم

تبرم را

                            در پهناور این جمع

                                یادداشت می کنم

                         روزهای جامانده از تاریخ را

                                          ***

                  تکرار این حجم خالی

                               سنگی است                                                            که دیریست در حوض چشمانم

                           امواج پریشان گیسویت را

                          به تلاطم دعوت نکرده است

                                این محراب

                             حتی یک خدا کم داشت

                                 عابد  که جای خودش دارد

  شایسته است و زیبا

                                   صلیب آزادی را به دوش کشیدن

                          به گاهی

                           که دریچه زندان

                                           بازترین پنجره رو به خداست

                    کدام قمر مصنوعی دلت را ربود                    

                           که در ویترین چشمانت

                                قرنهاست

                                        مشتری           -در مدار خویش سر در گم-

                                                  انتظار می کشد

                                                                                خورشید شدنت را

چرخهای اتوبوس خط  قدیمی

                          روزمرگی را پرسه می زنند

           و  من در ایستگاه

                   خاطره نیامدنت را

از سقف خیالم

خنجری آویزان                                         -از دوستی های ترک خورده-

در نیمه راهی

که بودن را تفسیر می کند

                                                                     حتی تماشا

این روز ها

باورهای من

دستهایی سردند

که در حجمی از ابهام                      میپوسند

***

تنهایمَُ ‌‌‌‌،تاریکمََ ، خاموشمَ

برایم چراغ  بیاور

اندیشه ای هستم

باز گشته از     - هزارو پانصدو پنجاه و یک سال پیش-

متبلور

در چشمان کودکی یتیم

که اندکی قبل                        

   پدرش را  نیستی  نوشید

او

که از کاجی بالا رفته

      آسمان را کم آورد

                                       شاید

                     صبورترین درخت پشت دروازه شهر

                                                       (درب )خانه ما بود

                                               که هیچ وقت

                                                                رنگ شتر به خود ندید

          من اما زود فهمیدم:

                                   صبر او                       

                                                 یا          

                                         زمین خوردن من

                                         ربطی به کشف جاذبه ندارد